Miłość z kamienia – o kobietach, które dźwigają więcej, niż ktokolwiek widzi
Książka, która otworzyła stare drzwi
Ostatnio wróciłam do książki „Miłość z kamienia” Grażyny Jagielskiej.
Czytałam ją wiele lat temu - poruszyła mnie tak głęboko, że została w moim ciele jak echo.
Teraz znów zawołała.
Wojciecha Jagielskiego czytałam od zawsze.
Jego reportaże chłonęłam jak okno na świat - daleki, niebezpieczny, przesiąknięty historiami ludzi, którzy żyją na granicy życia i śmierci.
Ale dopiero dzięki „Miłości z kamienia” i później „Anioły jedzą trzy razy dziennie - 147 dni w psychiatryku” poznałam ją - jego żonę.
Tę, o której nikt nie pisał.
Tę, której nikt nie oklaskiwał.
Tę, która dźwigała nie mniej niż on.
Może nawet więcej.
Znasz to?
Wojna ma dwie strony. Tak samo jak relacje
Jego wojna była spektakularna.
Jej wojna była cicha.
On wychodził do świata.
Ona zostawała z lękiem.
On wracał z historiami.
Ona - z jego emocjami na swoich ramionach.
I tak jest w życiu wielu kobiet.
Mężczyźni są silniejsi fizycznie… a jednak to kobiety niosą cięższe bagaże
Tak, mężczyźni mają więcej siły w mięśniach.
Ale emocje?
Relacje?
Lęki?
Te wszystkie „co jeśli?”, „jak on sobie poradzi?”, „jeśli się odsunę, wszystko się zawali”…?
To przestrzeń, którą kobiety dźwigają instynktownie, od pokoleń.
Bo tak nas uczono.
Bo tak nas programowano.
Bo tak wyglądał dom, który oglądałyśmy jako dziewczynki.
A emocjonalny ciężar - bywa o wiele większy niż walizka życia.
Dlaczego kobiety dźwigają tak wiele?
1. Bo jesteśmy wychowane, żeby "ogarniać"
Bo od małego słyszałyśmy:
„Bądź grzeczna” - bo dobre dziewczynki nie sprawiają problemów.
„Pomóż tacie / mamie / bratu” - inni Cię potrzebują.
„Nie zawracaj głowy” - Twoje pragnienia nie są priorytetem.
„Dasz radę, jesteś silna” - nie oczekuj pomocy, sama sobie poradzisz.
„Nie przeszkadzaj, zajmij się swoimi sprawami” - nie oczekuj, że ktoś będzie dla Ciebie dostępny.
„Najpierw pomóż innym” - inni są ważniejsi ode mnie, potrzebują mojej opieki.
„Musisz być silna” - jesteś oparciem, nie możesz okazać słabości.
I robiłyśmy.
A potem już „tak zostało”.
2. Bo widziałyśmy matki, które podtrzymywały cały dom
I nauczyłyśmy się,
że miłość = odpowiedzialność.
Że bliskość = ratowanie.
Że kobiecość = poświęcenie.
3. Bo boimy się, że jeśli nie podtrzymamy świata, to on się posypie
A przecież każdy ma swój świat do niesienia.
Siła, która męczy
Widziałam to tyle razy u kobiet, które przychodzą do mnie na sesje.
Twarde, dzielne, silne - a pod spodem zmęczone do szpiku.
Silne, bo tak trzeba.
Bo ktoś musi.
Ale „silna kobieta” często jest kobietą,
która marzy o tym, żeby choć raz móc się oprzeć.
Nie być filarem.
Nie być ratowniczką.
Nie być strażniczką emocji innych.
Tylko… BYĆ.
Kiedy ciało mówi „stop” - zaczyna się prawdziwa prawda
Bo czasem to wcale nie jest tak, że kobieta „daje przestrzeń mężczyźnie”.
Czasem to dużo mniej poetyckie, dużo bardziej bolesne.
Po prostu nie może już dźwigać.
Ręce dalej niosą, ale dusza już nie.
Serce zaczyna zwalniać.
A ciało…
Ciało mówi najgłośniej.
Czasem szeptem: bezsenność, lęk, ucisk w klatce.
Czasem krzykiem: atak paniki, załamanie nerwowe.
A czasem - jak u Grażyny Jagielskiej - prowadzi prosto do miejsca, którego żadna z nas nie planuje, ale wiele z nas balansuje na jego granicy.
Grażyna trafiła do kliniki psychiatrycznej z diagnozą zespołu stresu bojowego (PTSD), choć nigdy nie brała udziału w walkach. Przez lata, czekając na męża i żyjąc w panicznym lęku o jego życie, „przejęła” jego traumy. Wojciech wracał z wojen, zrzucał z siebie stres i wracał do normalności (lub wyjeżdżał ponownie), podczas gdy ona absorbowała jego lęki, aż jej psychika pękła.
Bo kiedy zbyt długo niesiemy cudze światy, zapominając o swoim - ciało upomina się o swoje prawa.
I wtedy przychodzi ten jeden, najważniejszy moment:
moment, w którym musimy postawić siebie na pierwszym miejscu.
Nie z egoizmu.
Nie z wycofania.
Nie z chłodu.
Ale z mądrości.
Bo tylko kobieta napełniona, zasilona, zaopiekowana w środku -
może być obecna dla świata,
dla bliskich,
dla rodziny,
dla partnera.
Nie dźwigając ich, ale stojąc obok nich.
I to jest ta różnica, o której nikt nas nie uczy, a którą życie w końcu wymusza.
Jeśli czujesz, że też dźwigasz za dużo
Jeśli choć kawałek tego tekstu dotyka Twojej historii…
Jeśli czujesz, że od lat niesiesz za dużo…
Jeśli Twoje ciało coraz częściej wysyła sygnały „stop”…
Jeśli chcesz wrócić do swojej wewnętrznej mocy, granic i lekkości
Zapraszam Cię do mojej
Przestrzeni Transformacji - Ciała, Umysłu i Duszy.
To przestrzeń, w której:
- uwolnisz ciężary, które nie są Twoje
- nauczysz się stawiać siebie na pierwszym miejscu
- odzyskasz energię
- wrócisz do siebie: spokojnej, świadomej, zasilonej
Bo kobieta, która wraca do siebie - zmienia wszystko.
